چرا وقتی خنده ت رو دیدم،گریه کردم؟

من نمیدونستم اخرین عکسی که ازت گرفتم رو قراره قاب کنن،نمیدونستم...

اگه مثلا سال 93 یکی می اومد پیشگویی میکرد و از سال 95 میگفت،من عمرا اگه باور میکردم. خاطرات رو ک مرور میکنم،باور نمیکنم،انگار ک هیچ اتفاقی نیافتاده،انگار که بخشی از حافظه م پاک شده باشه،انگار هیچ وقت نبودی،اینکه از خوشحالی و ناراحتیت هیچ حسی بهم دست نمیده،یعنی من بی تفاوت شدم بعد از بیست و شش فروردین سال نود و چهار،فهمیدم که بی تفاوتی بدتر از نفرته در حال حاضر علاقه ای ب مرور خاطرات ندارم،فقط اینکه یه عکس دیده بودم،یه عکس که اگه در گذشته بودیم،ساعت ها میخواستی در مورد اون عکس و وقایع پشت سر اون عکس واسه م توضیح بدی.ولی خب الان گذشته نیست البته بخوام صا

گوشی ب دست، ماه های سال رو تو تقویم،رد میکردم؛تقریبا فقط دوم فرودین ها رو نگاه میکردم،یک لحظه ب خودم اومدم و فروردین 1416 رو دیدم

خیلی زودتر از اینا باید ب خودم می اومدم! با چ ذهن خجسته ای داشتم سال های آتی رو بررسی میکردم؟اون هم بیست و یک سال دیگه رو

منطقیش این بود ک تا سال 1397 رو نگاه کنم...

چند شب پیش یه خوابی دیدم،که وقتی بیدار شدم میدونستم خوابم بعدا محقق میشه،خوابم در مورد خودم بود،یه اتفاقی ک قراره واسه خودم رخ بده...

در بازه ای از زمان هستم ک بی اعتنایی ها و بی تفاوتی ها رو باید تحمل کنم

مجبورم؟

بله مجبورم

حضور بعضی از ادم ها تو زندگی،مثل براکتِ ارتودنسی میمونه،اول سخته،دندون ها ب براکت عادت ندارن،ب مرور ب براکت ها عادت میکنن،و بعد از یک یا دو سال،گو اینکه براکت ها قسمتی از وجودش هستن. خب حالا بعد از دو سال دکتر میگه ک طول درمان تکمیل شد،باید براکت ها برداشته بشن و مثلا نگهدارنده و پلاک جایگزین بشه،عدم حضور براکت ب سختی پذیرفته میشه،تا دو هفته ی اول،دندون ها دهن کجی میکنن،نبود براکت ها رو فریاد میزنن،مگه میشه نباشن؟ زمان میگذره و نبود براکت جزو خاطرات تلخ میشه و نه بیشتر،ب همین سادگی همه چی پذیرفته میشه؛ بعضی از ادم ها وارد زندگی میشن،هر دو بهم عادت

نقاب به صورتم زده بودم و در نقش یک ادم بی تفاوت که چیزی برایش مهم نیست،در حال صحبت بودم

نتونستم حرفایی که تو دلم بود رو بهت بگم

حتی جایی هم یادداشتشون نکردم تا شاید اگه پنج سال دیگه بخواهم تو را به یاد بیاورم،دست نوشته ای،حرف دلی،مناجات درونی چیزی داشته باشم

نقابمو به صورتم زدم و دور شدم

+ گریه های پشت نقاب مثل همیشه بی صداس

+لعنت به 5/6 سال پیش...

شاید هم یه روزی هم محققین ثابت کردن که ویروس ها،پیشرفته ترین عامل بیولوژیکی در جهان هستن،قوی تر از همه

شاید بپرسین چرا؟ باید بگم که ویروس ها رو جزو موجودات زنده تقسیم بندی نمیکنن،و تصور کن عاملی که حتی موجود زنده نیست،میتونه به راحتی عامل مرگ انسان ها بشه

بعد اینکه من اشاره ای به سیستم رونویسی و زندگی ویروس ها نکردم،اگه شما هم میدونستین که با چه ترفندهایی ویروس به زندگیش ادامه میده؛قطعا با من موافق میبودین

+البته که انسان خیلی بیچاره ست

دلتنگی را اگر نام دیگر آتش بدانیم،آتشی در دلش شعله ور بود،معجونی از خنده و گریه را میشد در سیاهی مردمکِ چشمانش دید... با خودش فکر میکرد اول اسم چه کسی را بگوید؟اصلا نکند اسم ها را فراموش کند!که اسامی را یادداشت کرد. راننده تو آینه نگاه کرد و گفت نیم ساعت دیگر به مقصد میرسیم،به جاده نگاه کرد و دلش ترکید،همچون انار های باغ خان عمو،اسم عمو را به لیست اضافه کرد. "ای حرمت ملجأ درماندگان" از ذهنش گذشت،اتوبوس ایستاد،راننده تاکسی داد میزد: حرم 3نفر +کاش اجابت میکردی... +واسه سلامتی بیمارا دعا کنیم ^_^

با ما بی وفا تو که نبودی

بی مهر و وفا تو که نبودی

پر جور و جفا تو که نبودی

دور از دل ما تو که نبودی